آذر۲۳۱۳۸۸

زاد روز شاملوی بزرگ : من به هیاءت ِ «ما» زاده شدم

H05531N
نظر

بزرگا مردی که او بود . روحش جاری است و ساری در زمان و نبضش ، ضربان هر آزاد اندیشی در جهان .
۲۱ آذر زادروز بزرگ مردیست که این روزها بیش از همیشه جایش خالیست . کاش بود و در شهامت و هوشمندی ملتی بزرگ ، شعری ناب میسرود و در رذالت و پستی کوته بینان زمان ، طنزی برنده میساخت و بر غمهای مشترکمان ، مرثیه ای تلخ میسرود.

شاملو


یاد او هماره جاوید که دردش ، درد مشترکی بود که باید آنرا قریاد زد . با هم و در کنار هم .
از بیرون به درون آمدم:
از منظر به نظّاره به ناظر.
ــنه به هیاءت ِ گیاهی نه به هیاءت ِ پروانه‌یی نه به هیاءت ِ سنگی نه به هیاءت ِبرکه‌یی،
ــمن به هیاءت ِ «ما» زاده شدم
به هیاءت ِ پُرشکوه ِ انسان
تا در بهار ِ گیاه به تماشای رنگین‌کمان ِ پروانه بنشینم
غرور ِ کوه را دریابم و هیبت ِ دریا را بشنوم
تا شریطه‌ی خود را بشناسم
و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِخویش معنا دهم
که کارستانی ازاین‌دست از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشاربیرون است.
انسان زاده شدن تجسّد ِ وظیفه بود:
توان ِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن
توان ِ شنفتن
توان ِ دیدن و گفتن
توان ِ اندُه‌گین و شادمان‌شدن
توان ِ خندیدن به وسعت ِ دل،
توان ِ گریستن از سُویدای جان
توان ِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع ِ شُکوه‌ناک ِ فروتنی
توان ِ جلیل ِ به دوش بردن ِ بار ِ امانت و توان ِ غم‌ناک ِ تحمل ِ تنهایی
تنهایی تنهایی تنهایی عریان.
انسان دشواری وظیفه است.
There are currently no comments highlighted.

related post

نوشته شده در روزنوشت, عمومی

برچسب:

پاسخ دهید